ناید هگرز از این یله گو بارهجز درد و رنج عاقل بیچارهاز سنگ خاره رنج بود حاصلبیعقل مرد سنگ بود خارههرگز کس آن ندید که من دیدمزین بیشبان رمه یله گوبارهتا پر خمار بود سرم یکسرمشفق بدند برمن و غمخوارهو